بحران آب در ایران نه تنها ناشی از تغییرات اقلیمی، بلکه عمدتاً ریشه در دهه‌ها توسعه بدون توجه به ظرفیت اکولوژیکی سرزمین دارد. منابع آب تجدیدپذیر کشور از ۱۳۰ میلیارد مترمکعب در دهه ۱۳۵۰ به حدود ۹۰-۱۰۰ میلیارد مترمکعب کاهش یافته، در حالی که سطح زیرکشت آبی بیش از دو برابر و جمعیت نزدیک به سه برابر شده است.

تمرکز جمعیت، صنعت آب‌بر و کشاورزی پرمصرف در مناطق خشک مرکزی، بهره‌وری پایین آب در کشاورزی و برداشت بیش از حد از آب‌های زیرزمینی، وضعیت را به مرز بحران شدید رسانده است. سرانه آب تجدیدپذیر به حدود ۱۱۰۰ مترمکعب به ازای هر نفر سقوط کرده و پدیده‌هایی مانند فرونشست زمین، خشک شدن تالاب‌ها و تهدید زیرساخت‌ها را به دنبال داشته است.

حل این ابر‌بحران نیازمند اصلاحات ساختاری در الگوی توسعه، مدیریت تقاضا و پذیرش محدودیت‌های طبیعی است.

مشروح خبر را اینجا بخوانید.