در روزهای جنگ برنامه‌های توسعه‌ای ایران تحت‌الشعاع قرار گرفت و ظرفیت اجرایی کشور بر تأمین نیازهای پایه جمعیت متمرکز شد. هماهنگی دولت و بخش خصوصی در تامین زنجیره‌های حیاتی، ایران را در تامین نیازهای پایه، توانمند کرد و خوشبختانه علی‌رغم در معرض تهدید قرار گرفتن بسیاری از صنایع، واحدهای تولیدی و زیرساخت‌های حیاتی کشور از فروپاشی مصون ماند.