مؤسسه منابع جهان (WRI) در آخرین پژوهش خود اعلام کرد که استفاده از «استوور» (Stover) یا همان ساقه، برگ و پوسته باقی‌مانده از برداشت ذرت، می‌تواند تحولی بزرگ در تولید سوخت‌های پایدار هوانوردی (SAF) ایجاد کند. بخش هوانوردی در حال حاضر سهم ۲.۴ درصدی از کل گازهای گلخانه‌ای جهان را دارد که تا سال ۲۰۵۰ می‌تواند سه برابر شود. پس از بسته شدن تنگه هرمز بر اثر تنش‌های منطقه و دو برابر شدن قیمت سوخت جت، نیاز به یافتن جایگزین‌های نفتی و کربن‌زدایی از این صنعت بیش از پیش احساس می‌شود.

پژوهش WRI نشان می‌دهد که سالانه حدود ۹۰ میلیون تن ضایعات ذرت در آمریکا بدون استفاده باقی می‌ماند که برداشت بخشی از آن (بدون آسیب به سلامت خاک) برای تولید ۳ میلیارد گالون سوخت پایدار در سال کافی است. این میزان معادل ۱۰ درصد از کل نیاز سوخت جت ایالات متحده است. بر خلاف سوخت‌های زیستی سنتی که از خودِ دانه‌های ذرت یا سویا تولید می‌شوند و باعث جنگل‌زدایی، افزایش قیمت مواد غذایی و نابودی زمین‌های کشاورزی می‌شدند، استفاده از این پسماندها هیچ آسیبی به امنیت غذایی وارد نمی‌کند و انتشار کربن هواپیماها را تا ۷۵ درصد کاهش می‌دهد.

با این حال، راه‌اندازی این صنعت جدید نیازمند سرمایه‌گذاری کلان ساختاری بین ۳۹ تا ۱۳۱ میلیارد دلار برای توسعه فناوری‌های تبدیل بیوماس (زیست‌توده) به مایع است. مجمع منابع جهان تأکید می‌کند که این اقدام علاوه بر تقویت امنیت انرژی و ایجاد زنجیره تأمین پایدار برای خطوط هوایی، می‌تواند سالانه میلیاردها دلار سود اقتصادی و هزاران شغل جدید در مناطق روستایی ایجاد کند. دولت‌ها باید با وضع قوانین حمایتی و ملزم کردن ایرلاین‌ها به خرید سوخت‌های کم‌کربن، مسیر تجاری‌سازی این فناوری را هموار سازند.