ساری، ۳۰ تیر ۱۴۰۴ – استان مازندران، با وجود اقلیم سرسبز و تصور عمومی از وفور منابع آبی، با چالش جدی کمبود آب شرب مواجه است. این بحران ناشی از کاهش بارندگی، برداشت بی‌رویه از منابع زیرزمینی، فرسودگی زیرساخت‌ها و حضور سالانه ۴۰ تا ۵۰ میلیون گردشگر است که فشار مضاعفی بر شبکه آبرسانی وارد می‌کند.

حدود ۸۸ درصد آب شرب مازندران از ۷۴۰ حلقه چاه و ۳۷۳ دهنه چشمه تأمین می‌شود که با کاهش دبی و خطر شور شدن مواجه‌اند. سدهای شهید رجایی، البرز و گلورد تنها بخش کوچکی از نیاز آبی را تأمین می‌کنند و کاهش ورودی آب به این سدها، وابستگی به منابع زیرزمینی را تشدید کرده است.

عوامل تشدیدکننده بحران عبارتند از:

• جمعیت شناور: حضور میلیون‌ها گردشگر، به‌ویژه در تابستان، شبکه آبرسانی را تحت فشار قرار داده است.
• فرسودگی زیرساخت‌ها: حدود ۵ هزار کیلومتر از ۲۱ هزار کیلومتر شبکه آبرسانی فرسوده است که منجر به هدررفت قابل‌توجه آب می‌شود.
• انشعابات غیرمجاز: بیش از ۱۲ هزار انشعاب غیرمجاز، توزیع عادلانه آب را مختل کرده و هدررفت را افزایش می‌دهد.
• تغییرات اقلیمی: کاهش بارندگی و افزایش دما، منابع آبی تجدیدپذیر را کاهش داده و مصرف را بالا برده است.

راهکارهای مدیریت پایدار

شرکت آب و فاضلاب مازندران بر ضرورت مدیریت یکپارچه و مشارکت مردمی تأکید دارد. بهزاد برارزاده، مدیرعامل این شرکت، اعلام کرد: «صرفه‌جویی ۱۵ تا ۲۰ درصدی توسط شهروندان می‌تواند تنش آبی را به پایداری تبدیل کند.» راهکارهای پیشنهادی شامل:

• صرفه‌جویی آگاهانه: استفاده از تجهیزات کاهنده مصرف و پرهیز از مصارف غیرضروری.
• گزارش نشت‌ها: همکاری مردم در گزارش شکستگی‌ها و انشعابات غیرمجاز.
• به‌روزرسانی زیرساخت‌ها: اصلاح ۵ هزار کیلومتر شبکه فرسوده نیازمند اعتبارات ملی است.
• استفاده از منابع سطحی: توسعه سدها و بهره‌برداری از منابع پایدارتر برای کاهش فشار بر چاه‌ها.

روابط عمومی آبفای مازندران از مردم خواست با انتخاب مسئولانه در مصرف آب، به حفظ این منبع حیاتی برای نسل‌های آینده کمک کنند. این اقدامات نه‌تنها وظیفه‌ای فردی، بلکه مسئولیتی اجتماعی برای تضمین پایداری منابع آبی است. منبع: پایگاه خبری تحلیل آب و فاضلاب کشور