یخچال‌های طبیعی تنها ۱۰ درصد از سطح زمین را پوشش می‌دهند، اما بقا و زنجیره غذایی نیمی از جمعیت جهان به آن‌ها وابسته است. مجمع جهانی اقتصاد در گزارشی انتقادی هشدار داد با وجود اینکه کوه‌های یخ به عنوان برج‌های آب شیرین سیاره عمل کرده و سیستم‌های انرژی، کشاورزی و شرب میلیاردها انسان را پایدار نگه می‌دارند، اما در جریان مذاکرات و بودجه‌بندی‌های مالی بین‌المللی اقلیمی به طور عجیبی نادیده گرفته شده و در حاشیه قرار دارند.

بر اساس داده‌های موسسات تخصصی کوهستان (ICIMOD)، منطقه هندوکش-هیمالیا به عنوان قطب سوم زمین بیش از ۶۳ هزار یخچال طبیعی را در خود جای داده که سرچشمه رودهای حیاتی نظیر سند، گنگ و براهماپوترا هستند. ذوب شتابان این یخ‌ها به دلیل گرمایش زمین، یک بحران دو فازی را ایجاد کرده است: تا سال ۲۰۵۰ حجم عظیمی از آب آزاد شده و سیل‌های ویرانگر و نابودی سدها را به همراه دارد و پس از سال ۲۰۵۰ با تخلیه ذخایر، خشکسالی‌های مطلق کشاورزی منطقه را فلج خواهد کرد. با این حال، در متون توافق‌نامه‌های مالی جهانی، اسمی از جوامع آسیب‌پذیر کرایوسفر (مناطق یخ‌زده) دیده نمی‌شود.

مجمع جهانی اقتصاد خواستار سه تغییر فوری در سیاست‌های جهانی شد: اول، گنجاندن صریح بندهای حفاظتی و بودجه‌های حمایتی از مناطق یخچالی در صندوق‌های بین‌المللی؛ دوم، به رسمیت شناختن دانش بومی جوامع کوهستانی به عنوان زیرساخت مقابله با بحران و سوم، توقف پروژه‌های عمرانی پرخطر در مسیر سیلاب‌های ناشی از ذوب یخ‌ها. وارد کردن امنیت اقیانوس‌های منجمد و یخچال‌ها به اهداف توسعه پایدار، یک انتخاب اخلاقی و استراتژیک برای جلوگیری از فاجعه مهاجرت‌های اقلیمی میلیونی در آینده است.