در پژوهشی کاربردی که توسط پژوهش نیما تشنه‌دل، کارشناس ارشد عمران گرایش سازه انجام شده، زیرساخت‌های نفوذپذیر به‌عنوان یکی از مؤثرترین و پایدارترین راهکارهای مدیریت رواناب شهری و کنترل سیلاب در کلانشهر تبریز معرفی شده است. این مطالعه با بهره‌گیری از مدل‌سازی هیدرولوژیکی SWMM، برداشت‌های میدانی و تحلیل‌های اقتصادی جامع نشان می‌دهد که اجرای سیستم‌های نفوذپذیر نه تنها حجم رواناب سطحی را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد، بلکه با تغذیه سفره‌های آب زیرزمینی، بهبود کیفیت آب و ایجاد صرفه‌جویی اقتصادی بلندمدت، الگوی نوینی از مدیریت شهری پایدار ارائه می‌کند. این موضوع در شهری مانند تبریز که همزمان با خطر سیلاب‌های ناگهانی و کمبود منابع آب مواجه است، از اهمیت استراتژیک بالایی برخوردار است.

رشد شتابان شهرنشینی در تبریز طی دهه‌های اخیر، سطوح غیرقابل نفوذ را به شدت گسترش داده و چرخه طبیعی نفوذ آب به خاک را مختل کرده است. موقعیت جغرافیایی خاص تبریز در دامنه‌های کوه سهند، شیب متوسط ۳.۵ درصدی شهر و بارش‌های فصلی شدید، شرایط را برای تولید رواناب سریع و سیلاب‌های ناگهانی فراهم کرده است. در روش‌های سنتی مدیریت سیلاب، آب به‌سرعت از معابر و کانال‌ها خارج می‌شود و نه‌تنها هدر می‌رود، بلکه مشکلات پایین‌دست را نیز تشدید می‌کند. در مقابل، زیرساخت‌های نفوذپذیر با طراحی هوشمندانه سطوح متخلخل، باغچه‌های بارانی، ترانشه‌های نفوذی و سیستم‌های ذخیره زیرزمینی، اجازه می‌دهند آب باران به‌جای ایجاد رواناب، به داخل خاک نفوذ کند و بخشی از چرخه طبیعی آب را بازسازی نماید.

این پژوهش با استفاده از داده‌های واقعی بارش ۲۰ ساله (۱۳۸۲ تا ۱۴۰۲) از ۱۰ ایستگاه هواشناسی و نمونه‌برداری خاک در ۵۰ نقطه مختلف شهر، عملکرد سیستم‌های مختلف را شبیه‌سازی کرده است. نتایج مدل‌سازی هیدرولوژیکی بسیار قابل توجه هستند. اجرای ترکیبی سیستم‌های نفوذپذیر حجم کل رواناب سطحی را تا ۴۵ درصد کاهش می‌دهد. همچنین دبی پیک سیلاب در دوره بازگشت ۲۵ ساله تا ۳۵ درصد کم می‌شود. مناطق ۲ و ۴ تبریز به‌دلیل ضریب رواناب بالاتر (به‌ترتیب ۰.۸۲ و ۰.۷۹) بیشترین پتانسیل و کارایی را برای اجرای این سیستم‌ها نشان داده‌اند. این کاهش‌ها نه‌تنها خطر آبگرفتگی معابر را به‌طور محسوسی پایین می‌آورد، بلکه فشار بر شبکه زهکشی سنتی شهر را نیز کاهش می‌دهد.

یکی از جنبه‌های برجسته زیرساخت‌های نفوذپذیر، تأثیر مثبت و چندجانبه آن بر کیفیت منابع آب است. این سیستم‌ها به‌طور طبیعی و بدون نیاز به تجهیزات پیچیده، آلاینده‌های شهری را تصفیه می‌کنند. بر اساس نتایج پژوهش، بار آلاینده‌های جامد معلق (TSS) تا ۶۰ درصد، غلظت COD تا ۴۵ درصد و فلزات سنگین تا ۵۰ درصد کاهش می‌یابند. این تصفیه بیولوژیکی و فیزیکی باعث می‌شود آبی که به سفره‌های زیرزمینی وارد می‌شود، کیفیت بهتری داشته باشد. علاوه بر این، پتانسیل تغذیه سالانه آب زیرزمینی حدود ۳.۵ میلیون مترمکعب برآورد شده است. این رقم در شرایطی که بسیاری از دشت‌های اطراف تبریز با افت شدید سطح آب مواجه هستند، می‌تواند نقش مهمی در احیای منابع آب ایفا کند و به پایداری بلندمدت تأمین آب شهری کمک نماید.