هزینه‌های پنهان آب‌وهوای شدید

بسیاری از والدین و مربیان متوجه نیستند که محیط بیرون تا چه حد بر یادگیری فضای داخلی ما تأثیر می‌گذارد. تحقیقات نشان داده است سال تحصیلی که نیم درجه سانتی‌گراد (یک درجه فارنهایت) گرم‌تر باشد، با کاهش نزدیک به یک درصدی در پیشرفت تحصیلی پیش‌بینی‌شده همراه است، زیرا دمای بالاتر تمرکز را دشوارتر می‌کند. تعطیلی مدارس نیز که اغلب مربوط به شرایط آب‌وهوایی است، تأثیرات مخربی دارد. هر هفته تعطیلی، دانش‌آموزان را دو تا سه هفته از نظر آکادمیک عقب می‌اندازد.

این اختلال می‌تواند بسیار فراتر از زمان آموزش ازدست‌رفته برود. جان انگلیش، مدیر مدارس شهرستان یونیکوی، به نشست ما پیوست تا تجربه دست‌اول خود را به اشتراک بگذارد. او بازگو کرد که چگونه دو سال پیش در سپتامبر ۲۰۲۴، بر اساس پیش‌بینی‌ها، شب قبل از وقوع طوفان هلن مدرسه را تعطیل کرد. قانون او این است که منتظر ماندن برای رسیدن آب‌وهوا، به معنای بیش از حد معطل کردن است.

انگلیش یادآوری کرد: «من تمام عمرم اصطلاح سیل ناگهانی را شنیده بودم، اما بخش ناگهانی آن را هرگز واقعاً ندیده بودم.» در طول مدت ۴۰ دقیقه، بخش جنوبی شهرستان از بین رفت. خانه‌ها و پل‌ها ناپدید شدند. بزرگراه بین‌ایالتی به دو نیم تقسیم شد. برق و آنتن‌دهی تلفن همراه قطع شد و گزینه آموزش از راه دور را کلاً از بین برد.

دبیرستان به پناهگاهی برای کادر درمان تبدیل شد که با بالگرد از روی پشت‌بام بیمارستان نجات یافته بودند. مدرسه راهنمایی به پست فرماندهی برای نیروهای امدادی تبدیل شد. منطقه در نهایت سه هفته آموزش را از دست داد. دبستان آسیب‌دیده آن به مدرسه راهنمایی منتقل شد و باقی‌مانده سال را به عنوان یک مدرسه ابتدایی-راهنمایی بداهه سپری کرد. همان‌طور که انگلیش گفت، هیچ کتابچه راهنمای سیل هزارساله ای روی رف رفه‌ها وجود نداشت.

این چالشی است که مدارس به‌طور فزاینده‌ای با آن مواجه هستند. آب‌وهوای شدید صرفاً روز مدرسه را تعطیل نمی‌کند؛ بلکه می‌تواند ساختمان‌ها، حمل‌ونقل، کادر آموزشی، برنامه‌های زمانی، فناوری و زیرساخت‌های پایه‌ای را که مدارس برای ادامه تدریس به آن‌ها متکی هستند، از نو شکل دهد.

علاوه بر این، تأثیر بر سلامت روان کودکان، پیامد نادیده گرفته‌شده اما ماندگار این رویدادهاست. در حالی که شهرستان یونیکوی پاسخی قهرمانانه سازمان داد و راه‌های نوآورانه‌ای برای بازگرداندن بچه‌ها به مدرسه پیدا کرد، پیامدهای این رویداد فاجعه‌بار تمام ابعاد زندگی آن‌ها را لمس کرد. بسیاری خانه‌ها و معیشت خانواده خود را از دست داده بودند و برخی حتی عزیزانشان را در سیل از دست داده بودند.

در سال ۲۰۰۵، به یاد می‌آورم که به همراه نیروهای امدادی برای ارائه خدمات پزشکی در پی وقوع طوفان کاترینا پیوستم. ویرانی — که عمدتاً به دلیل سیل ناشی از شکستن سدها ایجاد شده بود — شبیه به یک منطقه جنگی بود. محققان تأثیر این بلای طبیعی را بررسی کرده‌اند و آسیب روانی آن به عنوان مغز کاترینا شناخته شد؛ سندرومی با علائم از دست دادن حافظه کوتاه‌مدت و اختلال شناختی. حتی دوازده سال پس از طوفان، مطالعه‌ای بر روی بازماندگان، سطوح بالاتری از دیسترس روانی و علائم استرس پس از سانحه را در مقایسه با جمعیت عمومی گزارش کرد. هیچ شکی وجود ندارد که این نوع تجربه زندگی، آمادگی دانش‌آموز برای یادگیری را به خطر می‌اندازد.

شکاف زیرساختی ۵۰ ساله

در حالی که کمی‌سازی تأثیرات روانی می‌تواند دشوار باشد، ارزیابی زیرساخت‌های فیزیکی آسان‌تر است. تقریباً نیمی از ساختمان‌های مدارس مقاطع ابتدایی تا دبیرستان (K-12) در آمریکا حدود ۵۰ سال پیش ساخته شده‌اند. بسیاری از آن‌ها بدون سیستم تهویه مطبوع طراحی شده بودند زیرا در آن زمان، برنامه‌ریزان به‌طور منطقی فرض می‌کردند که دانش‌آموزان در گرم‌ترین بخش‌های سال در داخل ساختمان نخواهند بود. آن فرض دیگر معتبر نیست.

جاناتان کلاین به اشتراک گذاشت که از هر سه ساختمان مدرسه، یک ساختمان اکنون به ارتقای سیستم‌های گرمایش، تهویه و تهویه مطبوع (HVAC) نیاز دارد. با این حال، او افزود که راهکارهای زیرساختی بزرگی وجود دارد. یکی از مقرون‌به‌صرفه‌ترین ارتقاها، پمپ‌های حرارتی زمین‌گرمایی هستند که از دمای نسبتاً پایدار زمین برای گرمایش و سرمایش ساختمان‌ها با قطعات متحرک کمتر و هزینه‌های عملیاتی پایین‌تر استفاده می‌کنند. یک اعتبار مالیاتی فدرال که تا سال ۲۰۳۴ ادامه دارد، ۳۰ تا ۵۰ درصد از هزینه‌های این تغییر سیستم را پوشش می‌دهد. این پمپ‌ها از آنجا که سوخت‌های فسیلی نمی‌سوزانند، به هوای سالم‌تر در داخل و خارج از ساختمان مدرسه نیز کمک می‌کنند. «مدارس عمومی مترو نشویل» از جمله سیستم‌های آموزشی است که ادغام این سیستم‌های HVAC زمین‌گرمایی را به عنوان بخشی از تلاش‌های بزرگ‌تر پایداری آغاز کرده است.