طبیعت سالم: ابزاری نادیده گرفته‌شده در برابر گرما، آتش و سیل

ما اغلب به طبیعت به عنوان چیزی نگاه می‌کنیم که نیاز به حفاظت دارد. اما در مواجهه با سیل‌ها، آتش‌سوزی‌ها و گرمای تصاعدی، زمان آن فرا رسیده است که طرق متعددی را که طبیعت می‌تواند از ما محافظت کند، به رسمیت بشناسیم.

شاید قوی‌ترین نیروی محافظتی طبیعت، مهار بزرگ‌ترین تهدید وجودی جهان باشد. جنگل‌ها، اقیانوس‌ها، خاک و اکوسیستم‌های طبیعی، حدود نیمی از انتشار کربن توسط انسان را جذب می‌کنند. این چاهک کربن طبیعی، جوامع سراسر جهان را از آثار اقلیمی شدیدتری نسبت به آنچه امروز تجربه می‌کنیم، مصون می‌دارد.

طبیعت سپری در برابر تهدیدات فعلی اقلیمی نیز ارائه می‌دهد. رهبران اغلب به زیرساخت‌های دست‌ساز بشر به عنوان اقدامات لازم برای تاب‌آوری اقلیمی روی می‌آورند — دیوارهای دریایی برای جلوگیری از سیل، ساختمان‌های مجهز به تهویه مطبوع برای غلبه بر گرمای شدید، و لوله‌هایی برای نگهداری و هدایت آب‌های سطحی. با این حال، راهکارهای مبتنی بر طبیعت بسیاری از همین خدمات را ارائه می‌دهند — اغلب با انعطاف‌پذیری بیشتر، هزینه ارزان‌تر و منافع جانبی قابل توجه.

گرمای شدید را در نظر بگیرید؛ یکی از فراگیرترین و رو به رشدترین تهدیداتی که شهرهای امروز با آن مواجه‌اند. سالانه نزدیک به ۵۰۰,۰۰۰ نفر بر اثر دماهای سوزان جان خود را از دست می‌دهند. این امر هم از نظر سلامت عمومی و هم از منظر عدالت اجتماعی کاملاً غیرقابل قبول است. گرمای بالا به‌ویژه برای گروه‌های آسیب‌پذیر مانند زنان باردار، کودکان و سالمندان خطرناک است. دما اغلب در محله‌های فقیرنشین که فاقد ساختمان‌های نوساز، سیستم‌های سرمایشی و سایه هستند، در بالاترین حد خود قرار دارد.

راهکارهای ضروری زیادی برای دماهای بالاتر وجود دارد، اما یکی از آن‌ها قاطعانه نیازی به فناوری‌های پیچیده (Low-tech) ندارد: درختان شهری کولرهای گازی طبیعی هستند که هم سایه و هم سرمایش تبخیری ارائه می‌دهند. داده‌های آزمایشگاه شهرهای خنک WRI نشان می‌دهد که یک خیابان درخت‌کاری‌شده می‌تواند تا ۱۴ درجه فارنهایت (حدود ۸ درجه سانتی‌گراد) خنک‌تر از خیابانی باشد که در معرض آفتاب مستقیم است. با این حال، اکثر شهرها بتن‌های جذب‌کننده گرما را بر فضاهای سبز خنک‌کننده ارجحیت می‌دهند.

یک استثنا، شهر مدئین در کلمبیا است. برنامه راهروهای سبز این شهر، بیش از ۸۰۰,۰۰۰ درخت و میلیون‌ها بوته و گیاه را در امتداد جاده‌ها، پارک‌ها، رودخانه‌ها و سایر فضاهای عمومی کاشت. مناطق سایه‌دار شاهد افت دما تا ۱۰ درجه سانتی‌گراد (۱۸ درجه فارنهایت) بودند. هوای خنک‌تر تنها فایده آن نبود؛ فضای سبز اضافه شده، آلودگی هوا را کاهش داده، زیستگاهی برای حیات وحش شهری فراهم کرده و مکان‌های مطبوعی برای دوچرخه‌سواری، پیاده‌روی و استراحت ایجاد کرده است. این برنامه همچنین هزاران شغل برای باغبانی و تکنسین‌های کاشت ایجاد نمود.

آتش‌سوزی‌های جنگلی عرصه دیگری است که بازسازی اکوسیستم می‌تواند تأثیر عظیمی در آن داشته باشد. اگرچه آتش‌سوزی بخش طبیعی اکوسیستم‌های جنگلی در بسیاری از نقاط جهان مانند بخش‌های وسیعی از کانادا و آمریکا است، اما دماهای گرم‌تر، خشکی بیشتر و مدیریت ضعیف جنگل‌ها، سوختِ آتش‌سوزی‌های بزرگ‌مقیاسی را که امروز می‌بینیم تامین می‌کنند. احیای سلامت جنگل می‌تواند به حل این مشکل کمک کند.

از قضا، این امر گاهی به معنای مبارزه با آتش به وسیله آتش است. پروژه احیای Lomakatsi در غرب ایالات متحده، تکنسین‌های جنگل‌داری را در روش‌هایی مانند سوزاندن کنترلی آموزش می‌دهد که تجمع مواد قابل اشتعال مانند بوته‌های ضخیم زیرین را کاهش می‌دهد. آن‌ها همچنین جنگل‌ها را تنک می‌کنند تا درختان ناسالم یا متراکم را خارج کرده و شکن‌های سوخت برای جلویگیری از گسترش آتش بسازند.

نتیجه، جنگلی سالم‌تر و مقاوم‌تر در برابر آتش — و همچنین جامعه‌ای سالم‌تر است. پروژه Lomakatsi ایجاد شغل برای اعضای جوامع بومی و کم‌برخوردار را در اولویت قرار می‌دهد. ۳۵,۰۰۰ آکر جنگلی که این پروژه تا کنون احیا کرده، به حفاظت از منابع آب محلی نیز کمک نموده است. جنگل‌های سالم نقشی حیاتی در تنظیم دمای جویبارها، کاهش فرسایش و رسوب‌گذاری، و بهبود کیفیت آب ایفا می‌کنند.