بحران آب قرن ۲۱ با تأثیر بر زیست‌بوم، اقتصاد و توسعه پایدار، از طریق مدیریت یکپارچه شهری شامل سیاست‌گذاری هوشمند، فناوری نوین، مشارکت عمومی و هماهنگی بین‌بخشی قابل کنترل است؛ این رویکرد هدررفت را کاهش می‌دهد، مصرف را بهینه می‌کند و تاب‌آوری شهری را افزایش می‌دهد تا تعادل عرضه و تقاضا حفظ شود و کیفیت زندگی بهبود یابد.